Music Player Daemon (MPD), to – jak sama nazwa wskazuje – demon (server) usług muzycznych, a prościej – grajek naszych muzycznch zbiorów ;)

Zalety? Już podaję:

• niskie zużycie pamięci RAM (trochę ponad 2MB) i procesora (można postawić server muzyczny nawet na 486 )
• to demon – muzyka gra nawet przy wylogowanych wszystkich użytkownikach
• multum interfejsów graficznych w dowolnych toolkitach (qt, kde, gtk, tk, java, ncurses i takie o których nikt nie słyszał i nie usłyszy:P)
• muzyka przechowywana w bazie danych z możliwością dynamicznego wyszukiwania (rozwiązanie znane z amaroka, exaile, itunes) – żadnego szukania plików po systemie i ich ręcznego dodawania
• obsługa wyjść audio tj.: ALSA, OSS, Shout (przydaje się przy budowie radia internetowego), NULL. Sprzętowe i programowe mixowanie wyjśća dzwięku
• odtwarzanie muzyki bez przerw pomiędzy utworami
• obsługa playlist z winampa/xmmsa/audaciousa
• obsługa praktycznie dowolnego kodowania znaków w nazwach i tagach plików muzycznych
• w wersji rozwojowej kolejkownie… i inne rzeczy których nie pamiętam w danej chwili
• obsługuje chyba wszystkie znane mi formaty – a już na pewno te popularne, radzi sobie też z streemowaniem
• w razie gdy system padnie (zabraknie prądu, Zły Bill zhakuje nam komputer) po jego zmartwychwstaniu muzyka gra jak gdyby nic się nie stało

Wady? A no są (przynajmniej dla niektórych jest to wadą) a dokładniej konfiguracja przebiega tylko i wyłącznie pod postacią edycji pliku /etc/mpd.conf… czy już wspominałem, że to demon a nie aplikacja dla wyklikaczy
Konfiguracja demona sprowadza się do edycji, z konta root, wcześniej wspomnianego pliku

/etc/mpd.conf

(który świeżo po instalacji może nosić miano mpd.conf.example). Należy zmienić w nim kilka rzeczy – najważniejsze to wskazać gdzie znajduje się nasz katalog z muzyką użytkownika na którego koncie będzie działała usługa, ścieżka do pliku

mpdstate (przywracanie do życia mpd w razie awarii kompa)

wyjście dźwiękowe (dla większości powinno działać ALAS) oraz kodowanie nazw i tagów (u mnie to UTF-8 u innych nie koniecznie). Plik zapisujemy (nadpisujemy) jako /etc/mpd.conf i to wszystko. Odświeżamy bazę poleceniem

/etc/rc.d/mpd create-db (lub jeżeli wasz system nie korzysta z rc.d: /etc/ini.d/mpd create-db”)

a następnie uruchamiamy demona

/etc/rc.d/mpd start (/etc/ini.d/mpd start)

Komendy mogą (i pewnie będą) się różnić trochę, w zależności od dystrybucji. Swój mpd.conf załączam w razie kłopotów.Co do klientów – przeznaczone są jak najbardziej dla klikaczy (no może nie wszystkie). Opisze tu trzy, które używam, bądź używam, na co dzień.

Pierwszy z nich to mpc – domyślny player konsolowy. Obsługa prosta jak budowa cepa.
W konsoli wpisujemy

mpc play

i muzyka gra, by za pauzować

mpc pause

a by całkowicie zatrzymać

mpc stop

Przydaje się też

mpc update

która to komenda odświeża bazę i znajduje w niej nowo dodane pliki”. Wpisanie samego

mpc

wyświetla informacje o odtwarzanym utworze. Proste, nie? Resztę opcji i opisy działania wyświetla sie za pomocą

mpc -h

Player może nie nazbyt efektowny ale dla kogoś na bardzo słabym sprzęcie lub przy zdalnym zarządzaniau usługą, nada się on w sam raz. Dodatkowo przydaje się jako interfejs do skryptów używanych np. w komunikatorach itp.

Drugi to Gimmix. Jest to mały programik napisany w C i przy uzyciu GTK2, z przyjaznym i czystym okienkiem z rozwijaną listą odtważania. Na moim celeronie 300A sprawuje sie znakomicie – ładnie wpasowuje się w resztę sytemu i ogółem wygląda nieźle Odwzorowano w nim wszystkie potrzebne funkcje głównego demona. Wyświetla on też ikonę w pasku tray, a po najechaniu na nią kursorem myszy, widać okienko z wiadomościami o utworze.

Trzeciego klienta używam najczęściej. Zwie się Sonata. Napisany jest w całkowicie pythonie – jest lekki – choć nie tak jak gimmix – python to jednak kobyłka mała Posiada wszystko to co poprzedni opisywany klient, dodatkowo jednak ma kilka przydatnych “bajerów” które ucieszą klikaczy. Sonata potrafi na zawołanie pobrać okładkę albumu, opcjonalnie wykorzystuje lokalne obrazy jako okładkę. W każdej chwili można samodzielnie “rozkazać” klientowi by odszukał okładkę. Po ustaleniu okładki jest widoczna jej miniatura w głównym oknie oraz w okienku wyskakującym nad ikona umieszczona w pasku tray. Dwukrotne kliknięcie na okładkę otwiera okno, w którym znajdziemy zakładki: “Informacje o utworze” – jak sama nazwa wskazuje, info o aktualnym utworze (jakość, długość, ścieżka itp. itd.); “Okładka albumu”- większa wersja okładki ; “Informacje o albumie” – wszystkie utwory w danym albumie, jego długość oraz rok wydania; “Teks utworu” – tu wyświetlany jest automatycznie pobrany tekst piosenki. Ogółem bardzo przyjemny ;]

Listę innych klientów można znaleźć tu. Zachęcam do spróbowania, konfiguracja może się wydawać kłopotliwa, ale zapewniam że warto. Wcześniej korzystałem z amaroka… nie oszukujmy się – to wielkie bydle. “Mulenie” kompa zdarzało się mu dosyć często, zwłaszcza przy większych playlistach, dziwne zachowania związane z potrzeba uruchamiania dodatkowych usług na czymś innym niż KDE… zrezygnowałem i nie oglądam się za siebie. Niby mogłem używać xmmsa/audaciousa – jednakże po amaroku, bez bazy muzycznej żyć się już nie dało, no i jakoś nie che korzystać z czegoś co mi przypomina windowsa, aż w tami stopinu jak te klony winampa Życzę miłego eksperymentowania, w razie problemów polecam forum llug lub starego dobrego google ;D

Mój plik konfiguracyjny demona mpd.conf.